Szczypiorniak

Rysunki:
Berenika Kołomycka
Scenariusz:
Paweł Niewiadomy

Rok 1917 uznawany jest za datę narodzin nowoczesnej piłki ręcznej. Wówczas, w październiku, Niemiec Max Heiser ogłosił w Berlinie zbiór przepisów dotyczących tej gry w wersji dla kobiet. Oficjalny regulamin powstał w 1923 r., a już w 1936 r. nowa dyscyplina sportowa zadebiutowała na olimpiadzie w Berlinie. W Polsce piłka ręczna nazywana bywa często „szczypiorniakiem”.

Nazwa ta pochodzi od Szczypiorna – niewielkiej miejscowości pod Kaliszem, obecnie dzielnicy miasta, gdzie od 1915 r. funkcjonował niemiecki obóz (Kriegsgefangenenlager Skalmierschütz) dla jeńców rosyjskich, francuskich i brytyjskich – w tym także formacji kolonialnych – oraz niemieckich więźniów politycznych. Był on obozem przejściowym, z którego po krótkiej kwarantannie jeńcy mieli być odsyłani do innych obozów. Wpłynęło to na tamtejsze warunki życia, zwłaszcza w 1917 r., gdy w obozie przebywało kilka tysięcy osób, w tym polscy legioniści, którzy na rozkaz Józefa Piłsudskiego odmówili złożenia przysięgi na wierność cesarzowi niemieckiemu. Jeńcy mieszkali w barakach długich na 25 m i szerokich na 6 m, oddalonych od siebie o ok. 12 m. Wzdłuż ścian budynków stały prycze zbite z desek.

W miarę przybywania kolejnych więźniów trzeba było budować dla nich ziemianki, jednak te nadawały się do użytku tylko w miesiącach letnich. Obóz otaczało kilka rzędów drutów kolczastych z zawieszonymi puszkami po konserwach, które miały swym dźwiękiem informować strażników o ucieczce więźniów. W nocy teren był oświetlany. Wartownicy mieli do dyspozycji karabiny maszynowe i pięć dział polowych. Wyżywienie w obozie było złe i wydawane w głodowych ilościach. Jeńcy codziennie otrzymywali porcję chleba, kawy i zupy z liści buraczanych, chwastów, ryb czy ikry. Na stan psychiczny osadzonych duży wpływ miała też wszechobecna nuda.

Serwis wykorzystuje pliki cookies Więcej informacji